Yücel UYSAL / Yenifoça

  “Hangi baş”
 
 
İlkokul  ikinci veya üçüncü sınıfında okurken sanıyorum ilk tanışmam. Çok da sevmişim ki bugün bile hatırlıyorum. Aslında hatırlamam  miskin miskin evde otururken oldu. Kitaplığımı düzeltme isteğimle başladı. Gençliğimizde çekilen resimleri koyduğum albümler artık bir kutunun içinde, kitaplıkta aralanıp bakılmayı bekliyor gibiydiler. Ama benim onu hatırlamamın nedeni bu tozlu resimler değildi. Bir torbanın içindeki yuvarlak cam parçaları idi. Renk renk camlar. Biz ona misket derdik.  Bazı şehirlerde bilye, bazılarında gülle. Bir torbanın içinde saklamışım onları. Bir, iki, üç, dört...seksen, seksenbir, .Tam seksenbir tane misket.
 
Ankara’da İlkokul dördüncü sınıfa kadar. Serdar Sokakta geçmişti çocukluğum. Rulmanlardan tornet yapardık, Sokakta yaptığımız futbol maçında naylon toplar uçmasın diye patlak olanı diğerinin üstüne geçirirdik. Saklambaç,  köşe kapmaca, yakan top, istop, amiral battı, birdirbir, çember çevirmece aklıma bir çırpıda gelen çocukluğumuzda oynadığımız oyunlardı.
Avrupa’dan 31 yıl sonra televizyon ülkemizde yayına başladığında Ocak ayının sonunda soğuk ve karlı bir Ankara gecesi, saat 19.30.du. Bulgar yapımı “Kötü Adam ve İnatçı Çiçek” filmini seyrettik siyah beyaz.  O gün sokaklar boşaldı. Çocuklar evlere kapandı.

Sonra kültürel açılım başladı (!) Dallas’ın Ceyarı ile nasıl birbirimizi kazıklarızı öğrendik. Aslan jo’ ların oturan boğayı nasıl topraklarından sürdüğünü. Ticareti öğrendik. Para için her şeyin yapılabileceğini gördük. Kötülüğün aslında o kadar kötü bir şey olmadığını öğrendik.

Misketler kayboldu. Misketler kutulara girdi. Artık sokaklarda değil oyun makinelerinin başında çocuklar. Silah kullanmasını, insan öldürmesini öğreniyorlar.

Televizyonda ; attıkları Molotoflarla  yaşıtlarını canlı canlı yakan çocuklar var. Polise askere taş atan çocuklar var. Açılım var. 20 yaşında şehit düşen Mehmetlerimiz var.

Misket nasıl oynanırdı bilir misiniz? “Kaçına” denirdi önce. Sonra yan yana dizilirdi misketler. Dizili misketin yanından oyuncular uzağa doğru ellerindeki misketleri atardı. En uzaktan başlayarak bu sefer dizili misketlere atış yapılırdı. En yakında olan” sağ “veya “sol “ diye bir baş belirlerdi. En uzaktaki atışını yapıp vurduğu misketin diğer yanındakileri toplardı.

YeniFoça’da sokaklarda oyun oynayan çocuk görmedim.
Seksenbir tane misketim var. Var mısınız oyuna “hangi baş”?

Yücel Uysal 08/12/2009 Yenifoça

 ***

NELER OLUYOR HAYATTA...

Neler oluyor hayatta - Bir de şu rüya gerçek olsa olsa - Sabah olup uyanınca - Her şey yine aynı kalsa - Beni unuttun sanmıştım - Birde baktım ki işte orda orda  - Anladım ki çok yanılmışım - Beni seviyormuş oysa oysa - Onun sesi ta kendisi-
Geri gelmiş demek - Sensiz diyor yaşanmıyor- Aşk bu olsa gerek - Karanlıkta sokaklarda - Elinde bir çiçek - Beni arıyor beni soruyor - Hayırdır inşallah hey…

Balkan halk ezgisi olan bu sözler benim hatırladığım Çiğdem Talu tarafından söylendiğinde bayağı popüler olmuştu.  Karşıyaka’dan Yeni Foça’ya gelirken arabamın radyosunda dinledim.
 
Güneşli bir Karşıyaka’dan çıkıp Yenifoça Kavşağın geldiğimde hava aniden döndü. Silecekler sağanak yağış ve fırtına karşısında yetersiz kalıyordu. Ağırda olsa Yenifoça’ya Balıkçı Barınağı yolundan girip sahilden Burunucu’da eve doğru yol aldım. Deniz kabarmış, lodosun etkisi ile dalgalar yolu aşıyordu. Küçük tekneler sahipleri tarafından plaja çekilmişti.
 
Bir iki saat süren yağış alt yapısı olmayan Yeni Foça’yı teslim aldı. Yollar dere çukurlar gölet oldu.
 
Tam zamanında Karşıyaka’daki evin çatısının tamir ettirmişim diye geçirdim içimden. Bütün yaz Yeni Foça’da olunca bu zamana kalıyor işler. Bütün kiremitler kaldırıldı. Eskiyen, çürüyen tahtalar kiremitler değiştirildi. Diyarbakırlı emin usta yaptı işi. Usta yanındakiler ile bütün iş boyunca Kürtçe konuştu. İşini yaptı parasını aldı. Bir problem olursa çatınızda ararsınız, hakkınızı helal edin dedi. Helalleştik. Aklıma açılım geldi. Neyin açılımı idi acaba.
 
Islandım yağmurda, arabadan eve giresiye kadar, grip falan olmam inşallah. Gripten değilde birisi hapşırsa millet dövecek gibi bakıyor. Domuz gribi davasından. Ondan çekiniyorum. Birçok belediyenin ortak yaşam alanları dezenfekte ettiğini gazetelerden okuyorum. Foça da belediyeden tık yok aldığım haberlere göre.
 
Belki ıslak imzalı bir talimat bekliyorlardır. Yada öksüren tıksıran hapşıran var mı diye telefonlarından dinleyip ona göre tedbir alıyorlardır. Teknoloji ilerledi ne de olsa. Şimdilik Sağlık Bakanlığımız tedbiri almış. Yeni Foça da görünür yerlere afişler asmışlar “ellerinizi yıkayın” diye.
 
Tv açık salonda. İşsizlik rakamları açıklanmış. Gene artış var. Yüzde 20 lerden bahsediliyor. Yani çalışmak isteyen nüfusun her 100 ünden 20 sine iş yok. 3.5 milyon kişiye CV bırakın biz sizi ararız deniyor.
 
 
Neler oluyor hayatta. Fiili gazetecilik yıllarımda ne haber yapacağım diye düşünürken şimdi zamanın her anı bir haber memleketimde. Ezgimiz şarkı olmuş dudaklarımızda dökülmeye devam ediyor:
Hayırdır inşallah hey -Uzun desem uzun değil - Üç yol var önümde - Yeşil desem yeşil değil - Beyaz bir elbise - Gümüş desem gümüş değil - Altın bir yüzükle - Bana bakıyor gülümsüyor -Hayırdır inşallah…
 
 
Yücel UYSAL 18 Kasım 2009 Yenifoça